وَمِنْ ءَايَـٰتِهِۦٓ أَنَّكَ تَرَى ٱلْأَرْضَ خَـٰشِعَةً فَإِذَآ أَنزَلْنَا عَلَيْهَا ٱلْمَآءَ ٱهْتَزَّتْ وَرَبَتْ ۚ إِنَّ ٱلَّذِىٓ أَحْيَاهَا لَمُحْىِ ٱلْمَوْتَىٰٓ ۚ إِنَّهُۥ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ﴿۳۹﴾

از جمله نشانه‌های [قدرت‌] الهی این است که زمین را خشک و فرسوده می‌بینی، چون باران را بر آن فرو ریزیم، به جنبش آید و [گیاهانش‌] رشد کند؛ آن خدایی که زمین را زنده می‌کند، مردگان را نیز زنده خواهد کرد؛ که او بر هر کاری تواناست.

إِنَّ ٱلَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِىٓ ءَايَـٰتِنَا لَا يَخْفَوْنَ عَلَيْنَآ ۗ أَفَمَن يُلْقَىٰ فِى ٱلنَّارِ خَيْرٌ أَم مَّن يَأْتِىٓ ءَامِنًا يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۚ ٱعْمَلُوا۟ مَا شِئْتُمْ ۖ إِنَّهُۥ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ﴿۴۰﴾

کسانی که در مورد آیات ما کجروی می‌کنند، بر ما پوشیده نخواهند بود؛ آیا آن کس که به آتش [دوزخ‌] انداخته شود، بهتر است یا کسی که در روز رستاخیز ایمن [از مجازات‌] است؟ هر چه می‌خواهید عمل کنید که خدا به آنچه می‌کنید بیناست.

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِٱلذِّكْرِ لَمَّا جَآءَهُمْ ۖ وَإِنَّهُۥ لَكِتَـٰبٌ عَزِيزٌ﴿۴۱﴾

آنان که این قرآن(۱) را که برای [هدایت‌]شان آمده است، انکار کرده‌اند، [خود به تباهی افتادند‌] و این کتابی است شکست ناپذیر،

لَّا يَأْتِيهِ ٱلْبَـٰطِلُ مِنۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِۦ ۖ تَنزِيلٌ مِّنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ﴿۴۲﴾

که باطل در هیچ زمانی بر آن سلطه نیابد(۱)؛ نازل شده‌ای است از جانب [خدای‌] فرزانه و شایسته ستایش.

مَّا يُقَالُ لَكَ إِلَّا مَا قَدْ قِيلَ لِلرُّسُلِ مِن قَبْلِكَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ وَذُو عِقَابٍ أَلِيمٍ﴿۴۳﴾

جز آنچه [از جانب انکارورزان‌] به رسولان پیشین گفته شده است(۱)، به تو گفته نمی‌شود(۲)؛ بی‌گمان ‌صاحب‌اختیار تو آمرزش و [در عین حال‌] کیفری دردناک دارد.

وَلَوْ جَعَلْنَـٰهُ قُرْءَانًا أَعْجَمِيًّا لَّقَالُوا۟ لَوْلَا فُصِّلَتْ ءَايَـٰتُهُۥٓ ۖ ءَا۬عْجَمِىٌّ وَعَرَبِىٌّ ۗ قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ هُدًى وَشِفَآءٌ ۖ وَٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ يُنَادَوْنَ مِن مَّكَانٍۭ بَعِيدٍ﴿۴۴﴾

اگر قرآن را نارسا نازل کرده بودیم، می‌گفتند چرا آیاتش به وضوح بیان نشده است؟ آیا کتابی نارسا و [مخاطبی‌] با زبان فصیح؟! بگو: این کتاب برای باورداران، هدایت و شفاست؛ و آنان که باور ندارند، در گوشهایشان سنگینی است(۱) و قرآن بر آنان نامفهوم است(۲)؛ [گویی‌] آنان را از راهی دور ندا می‌دهند.

وَلَقَدْ ءَاتَيْنَا مُوسَى ٱلْكِتَـٰبَ فَٱخْتُلِفَ فِيهِ ۗ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ لَقُضِىَ بَيْنَهُمْ ۚ وَإِنَّهُمْ لَفِى شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيبٍ﴿۴۵﴾

به موسی کتاب دادیم، در [مورد‌] آن اختلاف [نظر‌] پدید آمد؛ و اگر فرمانی از ‌صاحب‌اختیارت [در موردِ مهلت و آزمون‌] از قبل مقرّر نشده بود(۱)، میان آنان [بی‌درنگ‌] داوری می‌شد؛ آنان در موردِ آن [کتاب‌] در تردیدی آمیخته به بدگمانی‌اند.

مَّنْ عَمِلَ صَـٰلِحًا فَلِنَفْسِهِۦ ۖ وَمَنْ أَسَآءَ فَعَلَيْهَا ۗ وَمَا رَبُّكَ بِظَلَّـٰمٍ لِّلْعَبِيدِ﴿۴۶﴾

هر که به شایستگی عمل کند، به سود خود و هر که بدی کند، به ضرر خویش کرده است(۱)؛ و [اگر سنت آفرینش جز این بود،‌] ظلمی فاحش در مورد بندگان [بود که‌] دور از شأن ‌صاحب‌اختیار توست(۲).