۞ إِلَيْهِ يُرَدُّ عِلْمُ ٱلسَّاعَةِ ۚ وَمَا تَخْرُجُ مِن ثَمَرَٰتٍ مِّنْ أَكْمَامِهَا وَمَا تَحْمِلُ مِنْ أُنثَىٰ وَلَا تَضَعُ إِلَّا بِعِلْمِهِۦ ۚ وَيَوْمَ يُنَادِيهِمْ أَيْنَ شُرَكَآءِى قَالُوٓا۟ ءَاذَنَّـٰكَ مَا مِنَّا مِن شَهِيدٍ﴿۴۷﴾

آگاهی از [لحظه وقوع‌] رستاخیز تنها مربوط به خداست(۱)؛ و خروجِ هر میوه‌ای از شکوفه‌اش(۲) و بارداری و وضع حمل هر ماده‌ای با آگاهی اوست؛ و آن روز که خدا به مشرکان ندا می‌دهد که: افرادی که [در قدرت‌] شریک من تصوّر می‌کردید [و از آنان حساب می‌بردید‌]، کجا هستند، گویند: در برابر تو تأکید می‌کنیم که هیچ یک از ما اکنون [به درستی شرک خود‌] گواه نیست.

وَضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يَدْعُونَ مِن قَبْلُ ۖ وَظَنُّوا۟ مَا لَهُم مِّن مَّحِيصٍ﴿۴۸﴾

آنچه در گذشته [تکیه‌گاه خود‌] می‌خواندند، از نظرشان ناپدید شود و درمی‌یابند که [از آتش قهر خدا‌] هیچ راه گریزی نخواهند داشت.

لَّا يَسْـَٔمُ ٱلْإِنسَـٰنُ مِن دُعَآءِ ٱلْخَيْرِ وَإِن مَّسَّهُ ٱلشَّرُّ فَيَـُٔوسٌ قَنُوطٌ﴿۴۹﴾

انسان در تمنّای خیر، خستگی ناپذیر است، و[لی‌] اگر بدی به او برسد، نومید و دلسرد خواهد شد.

وَلَئِنْ أَذَقْنَـٰهُ رَحْمَةً مِّنَّا مِنۢ بَعْدِ ضَرَّآءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ هَـٰذَا لِى وَمَآ أَظُنُّ ٱلسَّاعَةَ قَآئِمَةً وَلَئِن رُّجِعْتُ إِلَىٰ رَبِّىٓ إِنَّ لِى عِندَهُۥ لَلْحُسْنَىٰ ۚ فَلَنُنَبِّئَنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِمَا عَمِلُوا۟ وَلَنُذِيقَنَّهُم مِّنْ عَذَابٍ غَلِيظٍ﴿۵۰﴾

و اگر پس از گزندی که به انسان می‌رسد، رحمتی از جانب خویش به او برسانیم، می‌گوید: این حق من است، و گمان نمی‌کنم قیامت برپا شود، و اگر [هم باشد و‌] به سوی ‌صاحب‌اختیارم بازگردانده شوم، نزد او امتیاز خواهم داشت(۱)؛ مسلّماً انکارورزان را از عملکردشان آگاه خواهیم ساخت و مجازاتی سخت به آنان بچشانیم.

وَإِذَآ أَنْعَمْنَا عَلَى ٱلْإِنسَـٰنِ أَعْرَضَ وَنَـَٔا بِجَانِبِهِۦ وَإِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ فَذُو دُعَآءٍ عَرِيضٍ﴿۵۱﴾

هر گاه به انسان نعمتی بخشیم، [با سرمستی‌] روی می‌گرداند و خرامان به راه خود رود؛ و هنگامی که کمترین سختی به او برسد، دعا و درخواست فراوان دارد(۱).

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِن كَانَ مِنْ عِندِ ٱللَّهِ ثُمَّ كَفَرْتُم بِهِۦ مَنْ أَضَلُّ مِمَّنْ هُوَ فِى شِقَاقٍۭ بَعِيدٍ﴿۵۲﴾

بگو: به نظر شما اگر [قرآن‌] از جانب خدا [رسیده‌] باشد و شما انکارش کنید، چه کسی گمراه‌تر است از آن که در ستیزه‌ای بی‌پایان [در برابر آن‌] قرار گرفته است؟

سَنُرِيهِمْ ءَايَـٰتِنَا فِى ٱلْـَٔافَاقِ وَفِىٓ أَنفُسِهِمْ حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ ٱلْحَقُّ ۗ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُۥ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ شَهِيدٌ﴿۵۳﴾

به زودی نشانه‌های [توان و تدبیر‌] خود را در آفاق [جهان‌] و در [وجود‌] خودشان به آنان نشان خواهیم داد(۱) تا بر آنان روشن شود که قرآن حق است؛ آیا کافی نیست که ‌صاحب‌اختیار تو بر هر چیز گواه است.

أَلَآ إِنَّهُمْ فِى مِرْيَةٍ مِّن لِّقَآءِ رَبِّهِمْ ۗ أَلَآ إِنَّهُۥ بِكُلِّ شَىْءٍ مُّحِيطٌۢ﴿۵۴﴾

آگاه باشید که آنان از لقای ‌صاحب‌اختیارشان در تردیدند؛ [و‌] آگاه باشید که خدا بر هر چیزی احاطه دارد.