حمٓ﴿۱﴾

حاء، میم.

عٓسٓقٓ﴿۲﴾

عین، سین، قاف.

كَذَٰلِكَ يُوحِىٓ إِلَيْكَ وَإِلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِكَ ٱللَّهُ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ﴿۳﴾

خدای فرا دست و فرزانه به تو و پیامبران قبل از تو(۱) چنین وحی می‌فرستد.

لَهُۥ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ ۖ وَهُوَ ٱلْعَلِىُّ ٱلْعَظِيمُ﴿۴﴾

هر چه در آسمانها و زمین است متعلّق به خداست؛ و او والا و بزرگ است.

تَكَادُ ٱلسَّمَـٰوَٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِن فَوْقِهِنَّ ۚ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِمَن فِى ٱلْأَرْضِ ۗ أَلَآ إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلْغَفُورُ ٱلرَّحِيمُ﴿۵﴾

نزدیک است آسمانها [از گفتارِ ناهنجارِ مشرکان(۱)‌] از فراز خود بشکافد، و[لی‌] فرشتگان، ‌صاحب‌اختیار خود را با ستایش تقدیس می‌کنند و برای ساکنان زمین [که توبه کرده‌اند(۲)‌] آمرزش می‌طلبند؛ آگاه باشید که خدا آمرزگار و مهربان است.

وَٱلَّذِينَ ٱتَّخَذُوا۟ مِن دُونِهِۦٓ أَوْلِيَآءَ ٱللَّهُ حَفِيظٌ عَلَيْهِمْ وَمَآ أَنتَ عَلَيْهِم بِوَكِيلٍ﴿۶﴾

خدا خود مراقبِ [رفتارِ‌] کسانی است که غیر او را کارساز خود انتخاب کرده‌اند و تو کارگزار آنان نیستی.

وَكَذَٰلِكَ أَوْحَيْنَآ إِلَيْكَ قُرْءَانًا عَرَبِيًّا لِّتُنذِرَ أُمَّ ٱلْقُرَىٰ وَمَنْ حَوْلَهَا وَتُنذِرَ يَوْمَ ٱلْجَمْعِ لَا رَيْبَ فِيهِ ۚ فَرِيقٌ فِى ٱلْجَنَّةِ وَفَرِيقٌ فِى ٱلسَّعِيرِ﴿۷﴾

قرآن را این گونه به زبان فصیح بر تو وحی کردیم(۱) تا اهل مکّه و ساکنان اطرافش را(۲) هشدار دهی و [به خصوص‌] از روز غیرقابل تردید محشر(۳) هشدار دهی؛ [آن روز‌] گروهی بهشتی‌اند و گروهی در آتش سوزان.

وَلَوْ شَآءَ ٱللَّهُ لَجَعَلَهُمْ أُمَّةً وَٰحِدَةً وَلَـٰكِن يُدْخِلُ مَن يَشَآءُ فِى رَحْمَتِهِۦ ۚ وَٱلظَّـٰلِمُونَ مَا لَهُم مِّن وَلِىٍّ وَلَا نَصِيرٍ﴿۸﴾

اگر خدا می‌خواست، همه مردم را امّتی واحد [و موحّد‌] قرار می‌داد(۱)، ولی [پدیده اختیار را مقرّر داشت و بر اساس آن(۲)‌] هر که را بخواهد، به رحمت خویش درآورد(۳)؛ و شرک‌‌‌ورزان(۴) هیچ کارساز و یاوری نخواهند داشت.

أَمِ ٱتَّخَذُوا۟ مِن دُونِهِۦٓ أَوْلِيَآءَ ۖ فَٱللَّهُ هُوَ ٱلْوَلِىُّ وَهُوَ يُحْىِ ٱلْمَوْتَىٰ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ﴿۹﴾

مگر غیر خدا را کارساز خود انتخاب کرده‌اند؟ و حال آنکه کارساز [جهانیان‌] خداست و اوست که مردگان را زنده می‌کند و بر هر کاری تواناست.

وَمَا ٱخْتَلَفْتُمْ فِيهِ مِن شَىْءٍ فَحُكْمُهُۥٓ إِلَى ٱللَّهِ ۚ ذَٰلِكُمُ ٱللَّهُ رَبِّى عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ﴿۱۰﴾

[بگو:‌] هر اختلافی بین شماست، داوری‌اش با خداست(۱)، چنین است خدا، ‌صاحب‌اختیار من، تنها بر او توکّل کرده‌ام و به پیشگاهش بازمی‌آیم.