فَاطِرُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۚ جَعَلَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَٰجًا وَمِنَ ٱلْأَنْعَـٰمِ أَزْوَٰجًا ۖ يَذْرَؤُكُمْ فِيهِ ۚ لَيْسَ كَمِثْلِهِۦ شَىْءٌ ۖ وَهُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْبَصِيرُ﴿۱۱﴾

آفریننده آسمانها و زمین است؛ برای شما همسرانی از [جنسِ‌] خودتان قرار داد و از دامها نیز جفت‌هایی آفرید؛ نفوس شما را در این [شرایط‌] افزایش می‌دهد؛ هیچ چیز همانند خدا نیست، و هم او شنوا و بیناست.

لَهُۥ مَقَالِيدُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۖ يَبْسُطُ ٱلرِّزْقَ لِمَن يَشَآءُ وَيَقْدِرُ ۚ إِنَّهُۥ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمٌ﴿۱۲﴾

کلیدهای(۱) [خزائن](۲) آسمانها و زمین در اختیار اوست(۳)؛ روزی را بر هر که بخواهد، فراخی بخشد و یا محدود گرداند؛ که بر هر چیزی داناست.

۞ شَرَعَ لَكُم مِّنَ ٱلدِّينِ مَا وَصَّىٰ بِهِۦ نُوحًا وَٱلَّذِىٓ أَوْحَيْنَآ إِلَيْكَ وَمَا وَصَّيْنَا بِهِۦٓ إِبْرَٰهِيمَ وَمُوسَىٰ وَعِيسَىٰٓ ۖ أَنْ أَقِيمُوا۟ ٱلدِّينَ وَلَا تَتَفَرَّقُوا۟ فِيهِ ۚ كَبُرَ عَلَى ٱلْمُشْرِكِينَ مَا تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ ۚ ٱللَّهُ يَجْتَبِىٓ إِلَيْهِ مَن يَشَآءُ وَيَهْدِىٓ إِلَيْهِ مَن يُنِيبُ﴿۱۳﴾

از دین همان را برای شما مقرّر کرد که به نوح توصیه کرده بود و نیز آنچه به تو وحی کردیم و آنچه به ابراهیم و موسی و عیسی توصیه کردیم، اینکه: دین را برپا نگاه دارید و در مورد آن فرقه فرقه نشوید(۱)؛ [قبول‌] مفاد دعوت تو بر مشرکان دشوار است(۲)؛ خداست که هر کس را بخواهد [برای رسالت‌]، به سوی خویش برمی‌گزیند و هر که را [به درگاه او‌] بازآید، به سوی خود هدایت خواهد کرد.

وَمَا تَفَرَّقُوٓا۟ إِلَّا مِنۢ بَعْدِ مَا جَآءَهُمُ ٱلْعِلْمُ بَغْيًۢا بَيْنَهُمْ ۚ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ إِلَىٰٓ أَجَلٍ مُّسَمًّى لَّقُضِىَ بَيْنَهُمْ ۚ وَإِنَّ ٱلَّذِينَ أُورِثُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ مِنۢ بَعْدِهِمْ لَفِى شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيبٍ﴿۱۴﴾

ولی آنان آگاهانه با انگیزه حسد و ‌‌برتری‌خواهی که بینشان بود، راه تفرقه پیمودند(۱)؛ و اگر فرمان(۲) ‌صاحب‌اختیارت [در موردِ مهلت و آزمون‌] تا زمانی معین(۳)، از قبل مقرّر نشده بود، میان آنان [بی‌درنگ‌] داوری می‌شد؛ و [به دلیل انکار و اختلاف ایشان‌] وارثان بعدی کتاب، در مورد آن در تردیدی آمیخته به بدگمانی‌اند.

فَلِذَٰلِكَ فَٱدْعُ ۖ وَٱسْتَقِمْ كَمَآ أُمِرْتَ ۖ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَآءَهُمْ ۖ وَقُلْ ءَامَنتُ بِمَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ مِن كِتَـٰبٍ ۖ وَأُمِرْتُ لِأَعْدِلَ بَيْنَكُمُ ۖ ٱللَّهُ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ ۖ لَنَآ أَعْمَـٰلُنَا وَلَكُمْ أَعْمَـٰلُكُمْ ۖ لَا حُجَّةَ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ ۖ ٱللَّهُ يَجْمَعُ بَيْنَنَا ۖ وَإِلَيْهِ ٱلْمَصِيرُ﴿۱۵﴾

برای این [وحدت‌] آنان را [به آیینِ واحدِ الهی‌] دعوت کن، و همان‌گونه که فرمان یافته‌ای، استقامت کن(۱) و هوسهایشان را پیروی مکن، و بگو: به همه کتابهایی که خدا نازل کرده است ایمان دارم، و فرمان یافته‌ام که در برابر شما به عدالت رفتار کنم؛ خدا ‌صاحب‌اختیار ما و شماست؛ [نتیجه‌] اعمال ما برای ماست و [نتیجه‌] اعمال شما برای شما؛ نزاعی میان ما و شما نیست؛ خدا همه ما را [به هنگام رستاخیز‌] جمع خواهد کرد، و سرانجام منحصراً در پیشگاه اوست.