ذَٰلِكَ ٱلَّذِى يُبَشِّرُ ٱللَّهُ عِبَادَهُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ ۗ قُل لَّآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا ٱلْمَوَدَّةَ فِى ٱلْقُرْبَىٰ ۗ وَمَن يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَّزِدْ لَهُۥ فِيهَا حُسْنًا ۚ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ﴿۲۳﴾

این همان [فضیلت‌] است که خدا به بندگان با ایمان و نیکوکارش بشارت می‌دهد؛ بگو: از شما پاداشی بر رسالتم نمی‌خواهم، جز [رعایتِ‌] مودّت خویشاوندی(۱)؛ و هر که [در این رهگذر‌] اقدام نیکویی بکند، بر پاداشش در آن [مورد‌] می‌افزاییم(۲)؛ که خدا آمرزگاری است حقگزار.

أَمْ يَقُولُونَ ٱفْتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا ۖ فَإِن يَشَإِ ٱللَّهُ يَخْتِمْ عَلَىٰ قَلْبِكَ ۗ وَيَمْحُ ٱللَّهُ ٱلْبَـٰطِلَ وَيُحِقُّ ٱلْحَقَّ بِكَلِمَـٰتِهِۦٓ ۚ إِنَّهُۥ عَلِيمٌۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ﴿۲۴﴾

مگر می‌گویند [پیامبر‌] دروغ به خدا نسبت داده است؟ اگر خدا بخواهد، بر دل تو مهر می‌نهد(۱)؛ و[لی‌] خدا باطل را محو می‌کند(۲) و حق را با تمهیدات خویش به کرسی می‌نشاند؛ که او به راز دلها داناست.

وَهُوَ ٱلَّذِى يَقْبَلُ ٱلتَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِۦ وَيَعْفُوا۟ عَنِ ٱلسَّيِّـَٔاتِ وَيَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ﴿۲۵﴾

اوست که بازگشتِ بندگانِ خویش را می‌پذیرد و از بدیها درمی‌گذرد(۱) و آنچه می‌کنید می‌داند،

وَيَسْتَجِيبُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَيَزِيدُهُم مِّن فَضْلِهِۦ ۚ وَٱلْكَـٰفِرُونَ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ﴿۲۶﴾

و [درخواستِ‌] مؤمنانِ نیک‌رفتار را می‌پذیرد و از افزون‌بخشی خویش بر [پاداش‌] آنان می‌افزاید؛ و انکارورزان مجازاتی سخت [در انتظار‌] دارند.

۞ وَلَوْ بَسَطَ ٱللَّهُ ٱلرِّزْقَ لِعِبَادِهِۦ لَبَغَوْا۟ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَـٰكِن يُنَزِّلُ بِقَدَرٍ مَّا يَشَآءُ ۚ إِنَّهُۥ بِعِبَادِهِۦ خَبِيرٌۢ بَصِيرٌ﴿۲۷﴾

اگر خدا روزی [برخی از‌] بندگانش را گشایش می‌داد، در زمین ستم و سرکشی می‌کردند(۱)، ولی به اندازه‌ای که بخواهد، مقرّر می‌دارد(۲)؛ که به [حال‌] بندگانش آگاه و بیناست.

وَهُوَ ٱلَّذِى يُنَزِّلُ ٱلْغَيْثَ مِنۢ بَعْدِ مَا قَنَطُوا۟ وَيَنشُرُ رَحْمَتَهُۥ ۚ وَهُوَ ٱلْوَلِىُّ ٱلْحَمِيدُ﴿۲۸﴾

اوست که باران را پس از نومیدی [مردم‌] می‌فرستد و رحمت خویش را می‌گسترد؛ و او کارساز و شایسته ستایش است.

وَمِنْ ءَايَـٰتِهِۦ خَلْقُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَثَّ فِيهِمَا مِن دَآبَّةٍ ۚ وَهُوَ عَلَىٰ جَمْعِهِمْ إِذَا يَشَآءُ قَدِيرٌ﴿۲۹﴾

از نشانه‌های [توان و تدبیر‌] او آفرینش آسمانها و زمین و موجودات زنده‌ای است که در آنها پراکنده کرده است؛ و هر گاه اراده کند، بر جمع‌آوری آنها نیز تواناست.

وَمَآ أَصَـٰبَكُم مِّن مُّصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَيَعْفُوا۟ عَن كَثِيرٍ﴿۳۰﴾

هر آسیبی که به شما می‌رسد، ناشی از دستاورد شماست، در حالی که از بسیاری [از گناهان‌] گذشت می‌کند(۱).

وَمَآ أَنتُم بِمُعْجِزِينَ فِى ٱلْأَرْضِ ۖ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ مِن وَلِىٍّ وَلَا نَصِيرٍ﴿۳۱﴾

شما در زمین [و آسمان(۱) خدای را‌] به تنگ نمی‌آورید(۲)؛ و در برابر خدا هیچ کارساز و یاوری نخواهید داشت.