وَمِنْ ءَايَـٰتِهِ ٱلْجَوَارِ فِى ٱلْبَحْرِ كَٱلْأَعْلَـٰمِ﴿۳۲﴾

از نشانه‌های [قدرت‌] الهی کشتیهای کوه پیکرِ جاری(۱) در دریاهاست.

إِن يَشَأْ يُسْكِنِ ٱلرِّيحَ فَيَظْلَلْنَ رَوَاكِدَ عَلَىٰ ظَهْرِهِۦٓ ۚ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَـٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ﴿۳۳﴾

اگر خدا بخواهد، باد را ساکن می‌گرداند تا [کشتیها‌] بر پهنه دریا بی‌حرکت(۱) بمانند؛ به راستی در این [امر‌] برای هر شکیبای سپاسگزار نشانه‌هایی است.

أَوْ يُوبِقْهُنَّ بِمَا كَسَبُوا۟ وَيَعْفُ عَن كَثِيرٍ﴿۳۴﴾

یا [اگر بخواهد‌] به [کیفر‌] دستاوردشان کشتیها را غرق کند، در حالی که از بسیاری [از گناهانشان‌] گذشت می‌کند؛

وَيَعْلَمَ ٱلَّذِينَ يُجَـٰدِلُونَ فِىٓ ءَايَـٰتِنَا مَا لَهُم مِّن مَّحِيصٍ﴿۳۵﴾

تا [موجب عبرت باشد‌] و کسانی که در مورد آیات ما به مجادله برمی‌خیزند، بدانند که راه گریزی نخواهند داشت.

فَمَآ أُوتِيتُم مِّن شَىْءٍ فَمَتَـٰعُ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ۖ وَمَا عِندَ ٱللَّهِ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ لِلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ﴿۳۶﴾

آنچه به شما داده شده است، برخورداری [گذرای‌] زندگی دنیاست؛ و آنچه نزد خداست، برای مؤمنانی که تنها بر ‌صاحب‌اختیارشان توکّل می‌کنند(۱)، بهتر و پاینده‌تر است؛

وَٱلَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَـٰٓئِرَ ٱلْإِثْمِ وَٱلْفَوَٰحِشَ وَإِذَا مَا غَضِبُوا۟ هُمْ يَغْفِرُونَ﴿۳۷﴾

و [نیز برای‌] آنان که از گناهان بزرگ و بی‌شرمی‌ها کناره می‌گیرند و آنگاه که به خشم درمی‌آیند، گذشت می‌کنند؛

وَٱلَّذِينَ ٱسْتَجَابُوا۟ لِرَبِّهِمْ وَأَقَامُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَأَمْرُهُمْ شُورَىٰ بَيْنَهُمْ وَمِمَّا رَزَقْنَـٰهُمْ يُنفِقُونَ﴿۳۸﴾

و آنان که [دعوت‌] ‌صاحب‌اختیار خویش را پذیرا می‌شوند و نماز برپا می‌دارند و امورشان در میانشان به مشورت نهاده می‌شود و از آنچه روزی‌شان کرده‌ایم، انفاق می‌کنند؛

وَٱلَّذِينَ إِذَآ أَصَابَهُمُ ٱلْبَغْىُ هُمْ يَنتَصِرُونَ﴿۳۹﴾

و کسانی که هر گاه مورد ستم قرار گیرند، به دفاع برمی‌خیزند(۱).

وَجَزَٰٓؤُا۟ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِّثْلُهَا ۖ فَمَنْ عَفَا وَأَصْلَحَ فَأَجْرُهُۥ عَلَى ٱللَّهِ ۚ إِنَّهُۥ لَا يُحِبُّ ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۴۰﴾

جزای هر بدی مقابله به مثل است(۱)؛ و هر که گذشت کند و [کار را‌] به صلاح آورد، پاداشش با خداست(۲)؛ به راستی او ستمگران را دوست ندارد.

وَلَمَنِ ٱنتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِۦ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ مَا عَلَيْهِم مِّن سَبِيلٍ﴿۴۱﴾

البته آنان که پس از ستمی که دیده‌اند، انتقام گیرند، هیچ راه [ملامت‌]ی بر آنان نیست.

إِنَّمَا ٱلسَّبِيلُ عَلَى ٱلَّذِينَ يَظْلِمُونَ ٱلنَّاسَ وَيَبْغُونَ فِى ٱلْأَرْضِ بِغَيْرِ ٱلْحَقِّ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ﴿۴۲﴾

راه [ملامت‌] بر ستمگرانی گشوده است که به ناحق در زمین ‌‌برتری‌خواهی می‌کنند؛ آنان مجازاتی دردناک [در انتظار‌] دارند.

وَلَمَن صَبَرَ وَغَفَرَ إِنَّ ذَٰلِكَ لَمِنْ عَزْمِ ٱلْأُمُورِ﴿۴۳﴾

امّا هر که شکیبایی و گذشت کند، نشان قدرت اراده [او‌] است.

وَمَن يُضْلِلِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِن وَلِىٍّ مِّنۢ بَعْدِهِۦ ۗ وَتَرَى ٱلظَّـٰلِمِينَ لَمَّا رَأَوُا۟ ٱلْعَذَابَ يَقُولُونَ هَلْ إِلَىٰ مَرَدٍّ مِّن سَبِيلٍ﴿۴۴﴾

هر که را خدا گمراه کند(۱)، بعد از خدا کارسازی نخواهد داشت؛ و ستمگران را می‌بینی آنگاه که مجازات را مشاهده کنند، می‌گویند: آیا راه بازگشتی هست(۲)؟