إِنَّ ٱلَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ ٱللَّهَ يَدُ ٱللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ ۚ فَمَن نَّكَثَ فَإِنَّمَا يَنكُثُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ ۖ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِمَا عَـٰهَدَ عَلَيْهُ ٱللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا﴿۱۰﴾

محقّقاً کسانی که با تو بیعت می‌کنند(۱)، در حقیقت با خدا بیعت می‌کنند(۲)؛ دست خدا بر فراز دستهای آنان است؛ هر که پیمان شکنی کند، به زیان خویش پیمان شکسته است؛ و هر که به پیمانی که بر آن(۳) عهد خدایی بسته است وفا کند، به زودی [خدا‌] پاداشی بزرگ به او خواهد داد.

سَيَقُولُ لَكَ ٱلْمُخَلَّفُونَ مِنَ ٱلْأَعْرَابِ شَغَلَتْنَآ أَمْوَٰلُنَا وَأَهْلُونَا فَٱسْتَغْفِرْ لَنَا ۚ يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِم مَّا لَيْسَ فِى قُلُوبِهِمْ ۚ قُلْ فَمَن يَمْلِكُ لَكُم مِّنَ ٱللَّهِ شَيْـًٔا إِنْ أَرَادَ بِكُمْ ضَرًّا أَوْ أَرَادَ بِكُمْ نَفْعًۢا ۚ بَلْ كَانَ ٱللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًۢا﴿۱۱﴾

بادیه‌نشینانی(۱) که [از شرکت در سفر حدیبیه‌] تن زدند، [برای توجیه عمل خود‌] خواهند گفت: [محافظت‌] اموال و خانواده مان(۲) ما را گرفتار کرد، برای ما آمرزش بخواه؛ چیزی که در دلهاشان نیست بر زبان می‌آورند؛ بگو: هر گاه خدا برای شما ضرر یا نفعی اراده کند، کیست که در قبال [خواست‌] خدا در مورد شما مؤثّر باشد؟ آری، خدا از آنچه می‌کنید آگاه است.

بَلْ ظَنَنتُمْ أَن لَّن يَنقَلِبَ ٱلرَّسُولُ وَٱلْمُؤْمِنُونَ إِلَىٰٓ أَهْلِيهِمْ أَبَدًا وَزُيِّنَ ذَٰلِكَ فِى قُلُوبِكُمْ وَظَنَنتُمْ ظَنَّ ٱلسَّوْءِ وَكُنتُمْ قَوْمًۢا بُورًا﴿۱۲﴾

[عذرتان مبنایی نداشت‌] بلکه گمان شما این بود که رسول و مؤمنانِ [همراهش، از این سفرِ خطرناک‌] هرگز نزد خانواده خویش بازنخواهند گشت و این [اندیشه‌] در دلهای شما آراسته شد(۱) و گمان بد بردید و گروهی ورشکسته شدید.

وَمَن لَّمْ يُؤْمِنۢ بِٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ فَإِنَّآ أَعْتَدْنَا لِلْكَـٰفِرِينَ سَعِيرًا﴿۱۳﴾

هر که خدا و رسولش را باور ندارد، [بداند که‌] ما برای انکارورزان آتشی سوزان آماده کرده‌ایم.

وَلِلَّهِ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۚ يَغْفِرُ لِمَن يَشَآءُ وَيُعَذِّبُ مَن يَشَآءُ ۚ وَكَانَ ٱللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا﴿۱۴﴾

فرمانروایی آسمانها و زمین خاصّ خداست؛ هر که را بخواهد [و شایسته بداند‌] می‌بخشد(۱) و هر که را بخواهد [و سزاوار ببیند‌] مجازات خواهد کرد(۲)؛ و خدا آمرزگاری است مهربان.

سَيَقُولُ ٱلْمُخَلَّفُونَ إِذَا ٱنطَلَقْتُمْ إِلَىٰ مَغَانِمَ لِتَأْخُذُوهَا ذَرُونَا نَتَّبِعْكُمْ ۖ يُرِيدُونَ أَن يُبَدِّلُوا۟ كَلَـٰمَ ٱللَّهِ ۚ قُل لَّن تَتَّبِعُونَا كَذَٰلِكُمْ قَالَ ٱللَّهُ مِن قَبْلُ ۖ فَسَيَقُولُونَ بَلْ تَحْسُدُونَنَا ۚ بَلْ كَانُوا۟ لَا يَفْقَهُونَ إِلَّا قَلِيلًا﴿۱۵﴾

هنگامی که عازم [خیبر و‌] گرفتن غنایم می‌شوید(۱)، تن‌‌‌‌‌زدگان [ازسفر حدیبیه‌] خواهند گفت: اجازه دهید ما هم شما را پیروی کنیم(۲)؛ می‌خواهند کلام خدا را(۳) تغییر دهند؛ بگو: شما هرگز از ما پیروی نخواهید کرد [زیرا از جنگ وحشت دارید‌]، خدا [در مورد شما‌] قبلاً چنین خبر داده است(۴)؛ آنگاه خواهند گفت: [نه،‌] بلکه شما نسبت به ما حسد می‌ورزید؛ [نه،‌] بلکه جز عدّه کمی [از آنان‌] درنمی‌یابند.