يَوْمَ تَرَى ٱلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَـٰتِ يَسْعَىٰ نُورُهُم بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَبِأَيْمَـٰنِهِم بُشْرَىٰكُمُ ٱلْيَوْمَ جَنَّـٰتٌ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَا ۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ﴿۱۲﴾

روزی که مردان و زنان با ایمان را می‌بینی که نورشان در مقابل [راه‌]شان و [به نشان فرخندگی‌] از جانب راستشان(۱) شتابان است، [و به آنان خطاب می‌شود:‌] امروز بشارتِ باغهایی [از بهشت‌] بر شما باد که نهرها در دامن آن جاری است و جاودانه در آن به سر خواهید برد؛ این است همان کامیابی بزرگ.

يَوْمَ يَقُولُ ٱلْمُنَـٰفِقُونَ وَٱلْمُنَـٰفِقَـٰتُ لِلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ٱنظُرُونَا نَقْتَبِسْ مِن نُّورِكُمْ قِيلَ ٱرْجِعُوا۟ وَرَآءَكُمْ فَٱلْتَمِسُوا۟ نُورًا فَضُرِبَ بَيْنَهُم بِسُورٍ لَّهُۥ بَابٌۢ بَاطِنُهُۥ فِيهِ ٱلرَّحْمَةُ وَظَـٰهِرُهُۥ مِن قِبَلِهِ ٱلْعَذَابُ﴿۱۳﴾

روزی که مردان و زنانِ دورو به مؤمنان می‌گویند: نظری به ما بیفکنید که از نورتان روشنی گیریم؛ به آنان گفته می‌شود: [جای کسب نور در دنیا بود،‌] به عقب بازگردید و کسب نور کنید(۱)؛ آنگاه میانشان حصاری حایل گردد که دری دارد؛ درون آن [که به طرف مؤمنان است،‌] رو به رحمت است و برونش [که به طرف دورویان است،‌] رو به مجازات است.

يُنَادُونَهُمْ أَلَمْ نَكُن مَّعَكُمْ ۖ قَالُوا۟ بَلَىٰ وَلَـٰكِنَّكُمْ فَتَنتُمْ أَنفُسَكُمْ وَتَرَبَّصْتُمْ وَٱرْتَبْتُمْ وَغَرَّتْكُمُ ٱلْأَمَانِىُّ حَتَّىٰ جَآءَ أَمْرُ ٱللَّهِ وَغَرَّكُم بِٱللَّهِ ٱلْغَرُورُ﴿۱۴﴾

[دورویان‌] به آنان می‌گویند: مگر نه اینکه [در دنیا‌] همراه شما بودیم؟! پاسخ می‌دهند: چرا، ولی شما خود را به فتنه انداختید و با تردید چشم به راه ماندید و آرزوها فریبتان داد، تا فرمان [مرگ از جانب‌] خدا فرا رسید، در حالی که شیطان(۱) شما را در برابر خدا گستاخ گردانده بود.

فَٱلْيَوْمَ لَا يُؤْخَذُ مِنكُمْ فِدْيَةٌ وَلَا مِنَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ ۚ مَأْوَىٰكُمُ ٱلنَّارُ ۖ هِىَ مَوْلَىٰكُمْ ۖ وَبِئْسَ ٱلْمَصِيرُ﴿۱۵﴾

امروز نه از شما [دورویان‌] و نه از انکارورزان غرامت نمی‌پذیرند(۱)؛ جایگاهتان آتش است که شایسته شماست؛ و بد سرانجامی است.

۞ أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ ٱللَّهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ ٱلْحَقِّ وَلَا يَكُونُوا۟ كَٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ مِن قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ ٱلْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ ۖ وَكَثِيرٌ مِّنْهُمْ فَـٰسِقُونَ﴿۱۶﴾

آیا هنگام آن فرا نرسیده که دلهای مؤمنان به یاد خدا و کلام حقّی که نازل شده است، فروتن شود و همچون کسانی نباشند که از قبل اهل‌کتاب بودند و چون زمانی طولانی بر آنان گذشت، دلهایشان سخت شد و بسیاری از آنان منحرف شدند؟

ٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ يُحْىِ ٱلْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا ۚ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ ٱلْـَٔايَـٰتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ﴿۱۷﴾

آگاه باشید که خدا زمین را پس از خزان و خشکی‌اش بارور می‌کند؛ مسلّماً ما نشانه‌ها[ی توان و تدبیر خود‌] را برای شما روشن کرده‌ایم، بسا که خردورزی کنید.

إِنَّ ٱلْمُصَّدِّقِينَ وَٱلْمُصَّدِّقَـٰتِ وَأَقْرَضُوا۟ ٱللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَـٰعَفُ لَهُمْ وَلَهُمْ أَجْرٌ كَرِيمٌ﴿۱۸﴾

بی‌گمان مردان و زنانی که انفاق می‌کنند(۱) و [با این عمل‌] به خدا وامی نیکو(۲) می‌دهند، برای آنان چندبرابر خواهد شد و پاداشی فاخر دارند.