أَسْكِنُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنتُم مِّن وُجْدِكُمْ وَلَا تُضَآرُّوهُنَّ لِتُضَيِّقُوا۟ عَلَيْهِنَّ ۚ وَإِن كُنَّ أُو۟لَـٰتِ حَمْلٍ فَأَنفِقُوا۟ عَلَيْهِنَّ حَتَّىٰ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ ۚ فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَـَٔاتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ ۖ وَأْتَمِرُوا۟ بَيْنَكُم بِمَعْرُوفٍ ۖ وَإِن تَعَاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُۥٓ أُخْرَىٰ﴿۶﴾

همسران مطلّقه خود را در محلّ سکونت خود، با استفاده از امکانات خویش اسکان دهید و برای اینکه عرصه را بر آنان تنگ کنید، آزارشان مرسانید؛ و اگر باردار هستند، تا هنگام وضع حمل نفقه ایشان را بدهید؛ و اگر [کودک را‌] به خواست شما شیر می‌دهند، پاداششان را بپردازید؛ و بین خود به شایستگی توافق کنید؛ و اگر هماهنگی نداشتید، [زن‌] دیگری [فرزند را‌] به درخواست شوهر شیر دهد.

لِيُنفِقْ ذُو سَعَةٍ مِّن سَعَتِهِۦ ۖ وَمَن قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُۥ فَلْيُنفِقْ مِمَّآ ءَاتَىٰهُ ٱللَّهُ ۚ لَا يُكَلِّفُ ٱللَّهُ نَفْسًا إِلَّا مَآ ءَاتَىٰهَا ۚ سَيَجْعَلُ ٱللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْرًا﴿۷﴾

فراخدست باید از دارایی خود [برای شیر دادن فرزند‌] هزینه کند؛ و هر که روزی‌اش محدود باشد، در آن [حدّ‌] که خدا به او داده است، هزینه کند؛ خدا هیچ کس را جز به اندازه توانی که به او داده است، تکلیف نمی‌کند؛ و پس از سختی، آسانی پدید می‌آورد.

وَكَأَيِّن مِّن قَرْيَةٍ عَتَتْ عَنْ أَمْرِ رَبِّهَا وَرُسُلِهِۦ فَحَاسَبْنَـٰهَا حِسَابًا شَدِيدًا وَعَذَّبْنَـٰهَا عَذَابًا نُّكْرًا﴿۸﴾

چه بسیار [مردم‌] شهرها که از فرمان ‌صاحب‌اختیارشان و رسولان او سر باز زدند و از آنان به سختی حساب کشیدیم، و به مجازاتی دشوار گرفتارشان کردیم(۱)؛

فَذَاقَتْ وَبَالَ أَمْرِهَا وَكَانَ عَـٰقِبَةُ أَمْرِهَا خُسْرًا﴿۹﴾

تا وبال عمل خود را چشیدند و سرانجام کارشان خسران بود.

أَعَدَّ ٱللَّهُ لَهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا ۖ فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ يَـٰٓأُو۟لِى ٱلْأَلْبَـٰبِ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ۚ قَدْ أَنزَلَ ٱللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْرًا﴿۱۰﴾

[در آخرت نیز‌] خدا مجازات سختی برای آنان آماده کرده است، پس ای خردمندان(۱) با ایمان، در برابر خدا پروا کنید(۲)؛ که خدا مایه تذکر برای [هدایت‌] شما نازل کرده است،

رَّسُولًا يَتْلُوا۟ عَلَيْكُمْ ءَايَـٰتِ ٱللَّهِ مُبَيِّنَـٰتٍ لِّيُخْرِجَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ مِنَ ٱلظُّلُمَـٰتِ إِلَى ٱلنُّورِ ۚ وَمَن يُؤْمِنۢ بِٱللَّهِ وَيَعْمَلْ صَـٰلِحًا يُدْخِلْهُ جَنَّـٰتٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا ۖ قَدْ أَحْسَنَ ٱللَّهُ لَهُۥ رِزْقًا﴿۱۱﴾

رسولی [فرستاد‌] که آیات روشنگر خدا را بر شما می‌خواند تا مؤمنانِ نیک‌رفتار را از تاریکیها به سوی روشنایی رهسپار گرداند؛ و هر که به خدا ایمان آورد و به شایستگی عمل کند، خدا او را به باغهایی [از بهشت‌] درآورد که نهرها در دامن آن جاری است و جاودانه در آن به سر خواهد برد؛ به راستی خدا روزی را برای او نیکو گردانیده است.

ٱللَّهُ ٱلَّذِى خَلَقَ سَبْعَ سَمَـٰوَٰتٍ وَمِنَ ٱلْأَرْضِ مِثْلَهُنَّ يَتَنَزَّلُ ٱلْأَمْرُ بَيْنَهُنَّ لِتَعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ وَأَنَّ ٱللَّهَ قَدْ أَحَاطَ بِكُلِّ شَىْءٍ عِلْمًۢا﴿۱۲﴾

خداست که هفت آسمان(۱) را آفرید و از زمین نیز همانند آنها [طبقات مختلفی مقرّر داشت‌]؛ امر خدا بر گستره آسمانها و زمین فرود می‌آید، [این حقایق را بیان کردیم‌] تا بدانید خدا بر هر کاری تواناست، و دانش او به هر چیزی احاطه دارد.