تَبَـٰرَكَ ٱلَّذِى بِيَدِهِ ٱلْمُلْكُ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ﴿۱﴾

منشأ برکات است خدایی که فرمانروایی به دست اوست و او بر هر کاری تواناست،

ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلْمَوْتَ وَٱلْحَيَوٰةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ۚ وَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْغَفُورُ﴿۲﴾

خدایی که مرگ و زندگی را تقدیر کرد(۱) تا شما را بیازماید که کدام یک در عمل بهترید؛ و اوست فرادست و آمرزگار،

ٱلَّذِى خَلَقَ سَبْعَ سَمَـٰوَٰتٍ طِبَاقًا ۖ مَّا تَرَىٰ فِى خَلْقِ ٱلرَّحْمَـٰنِ مِن تَفَـٰوُتٍ ۖ فَٱرْجِعِ ٱلْبَصَرَ هَلْ تَرَىٰ مِن فُطُورٍ﴿۳﴾

همان [خدایی‌] که هفت آسمان(۱) را بر فراز یکدیگر آفرید؛ در آفرینشِ خدای رحمان هیچ گونه بی‌نظمی نمی‌بینی؛ باز هم توجّه کن، آیا هیچ نقصی(۲) مشاهده می‌کنی؟

ثُمَّ ٱرْجِعِ ٱلْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنقَلِبْ إِلَيْكَ ٱلْبَصَرُ خَاسِئًا وَهُوَ حَسِيرٌ﴿۴﴾

آنگاه بارها(۱) [در جستجوی کمترین نقصی‌] دیده بگشای تا نگاهت ناکام و خسته به سوی تو بازگردد.

وَلَقَدْ زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِمَصَـٰبِيحَ وَجَعَلْنَـٰهَا رُجُومًا لِّلشَّيَـٰطِينِ ۖ وَأَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابَ ٱلسَّعِيرِ﴿۵﴾

آسمانِ نزدیکتر را با چراغها [یی‌] آراستیم(۱) و آن را وسیله دفع شیاطین قرار دادیم(۲) و مجازاتِ سوزان برای آنان آماده کردیم.

وَلِلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِرَبِّهِمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ ۖ وَبِئْسَ ٱلْمَصِيرُ﴿۶﴾

کسانی که ‌صاحب‌اختیارشان را انکار می‌کنند، مجازات دوزخ را در انتظار دارند؛ و بد سرانجامی است.

إِذَآ أُلْقُوا۟ فِيهَا سَمِعُوا۟ لَهَا شَهِيقًا وَهِىَ تَفُورُ﴿۷﴾

چون در دوزخ افکنده شوند، در حالی که [دوزخ‌] به جوش و خروش می‌افتد صدای جانخراشی از آن می‌شنوند،

تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ ٱلْغَيْظِ ۖ كُلَّمَآ أُلْقِىَ فِيهَا فَوْجٌ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَآ أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيرٌ﴿۸﴾

نزدیک است [دوزخ‌] از شدّت خشم پاره پاره شود؛ هر گاه گروهی در آن افکنده شوند، نگهبانان دوزخ(۱) از آنان می‌پرسند: آیا هشداردهنده‌ای به سراغ شما نیامد(۲)؟

قَالُوا۟ بَلَىٰ قَدْ جَآءَنَا نَذِيرٌ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ ٱللَّهُ مِن شَىْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِى ضَلَـٰلٍ كَبِيرٍ﴿۹﴾

می‌گویند: چرا، هشداردهنده به سراغ ما آمد، ولی ما [او را‌] ‌دروغ‌پرداز شمردیم و گفتیم: خدا چیزی نازل نکرده است؛ شما در گمراهی بزرگی قرار گرفته‌اید(۱).

وَقَالُوا۟ لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِىٓ أَصْحَـٰبِ ٱلسَّعِيرِ﴿۱۰﴾

و اضافه می‌کنند که: اگر گوش می‌دادیم یا خردورزی می‌کردیم(۱)، [امروز‌] در [میان‌] دوزخیان نبودیم.

فَٱعْتَرَفُوا۟ بِذَنۢبِهِمْ فَسُحْقًا لِّأَصْحَـٰبِ ٱلسَّعِيرِ﴿۱۱﴾

آنگاه به گناه خود اعتراف می‌کنند؛ بدا به حال دوزخیان.

إِنَّ ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِٱلْغَيْبِ لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبِيرٌ﴿۱۲﴾

آنان که در نهان از ‌صاحب‌اختیار خویش می‌ترسند، بی‌گمان آمرزش و پاداشی بزرگ در انتظار دارند.