قُلْ أُوحِىَ إِلَىَّ أَنَّهُ ٱسْتَمَعَ نَفَرٌ مِّنَ ٱلْجِنِّ فَقَالُوٓا۟ إِنَّا سَمِعْنَا قُرْءَانًا عَجَبًا﴿۱﴾

بگو: به من وحی شده است که تنی چند از جنّیان [به آیات قرآن‌] گوش فرادادند، آنگاه گفتند: ما قرآنی شگفت‌‌آور شنیدیم،

يَهْدِىٓ إِلَى ٱلرُّشْدِ فَـَٔامَنَّا بِهِۦ ۖ وَلَن نُّشْرِكَ بِرَبِّنَآ أَحَدًا﴿۲﴾

که به سوی کمال هدایت می‌کند، پس بدان ایمان آوردیم؛ و هرگز کسی را [در توان و تدبیر‌] با ‌صاحب‌اختیارمان شریک نمی‌گیریم،

وَأَنَّهُۥ تَعَـٰلَىٰ جَدُّ رَبِّنَا مَا ٱتَّخَذَ صَـٰحِبَةً وَلَا وَلَدًا﴿۳﴾

و [دریافته‌ایم که‌] بزرگی و شکوهِ ‌صاحب‌اختیارمان والاست، نه همسری برگزیده و نه فرزندی،

وَأَنَّهُۥ كَانَ يَقُولُ سَفِيهُنَا عَلَى ٱللَّهِ شَطَطًا﴿۴﴾

ولی [یکی از‌] نادان[های] ما در مورد خدا سخنانی دور از حق می‌گفت،

وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن تَقُولَ ٱلْإِنسُ وَٱلْجِنُّ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا﴿۵﴾

و ما [ساده لوحانه‌] گمان می‌کردیم که هرگز انس و جن درباره خدا دروغ نخواهند گفت،

وَأَنَّهُۥ كَانَ رِجَالٌ مِّنَ ٱلْإِنسِ يَعُوذُونَ بِرِجَالٍ مِّنَ ٱلْجِنِّ فَزَادُوهُمْ رَهَقًا﴿۶﴾

افرادی(۱) از آدمیان به بعضی از جنّیان پناه می‌بردند و [جنّیان‌] بر ترس و گناه آنان می‌افزودند،

وَأَنَّهُمْ ظَنُّوا۟ كَمَا ظَنَنتُمْ أَن لَّن يَبْعَثَ ٱللَّهُ أَحَدًا﴿۷﴾

و آدمیان هم مثل شما می‌پنداشتند که خدا هرگز کسی را [به پیامبری‌] مبعوث نخواهد کرد،

وَأَنَّا لَمَسْنَا ٱلسَّمَآءَ فَوَجَدْنَـٰهَا مُلِئَتْ حَرَسًا شَدِيدًا وَشُهُبًا﴿۸﴾

ما به آسمان نزدیک شدیم و آن را پر از نگهبانان(۱) قدرتمند(۲) و تیرهای شهاب یافتیم،

وَأَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْهَا مَقَـٰعِدَ لِلسَّمْعِ ۖ فَمَن يَسْتَمِعِ ٱلْـَٔانَ يَجِدْ لَهُۥ شِهَابًا رَّصَدًا﴿۹﴾

و ما [پیش از این‌] در جایگاههایی(۱) [از آسمان‌] برای استراق سمع می‌نشستیم، ولی اکنون هر که به استماع نشیند، شهابی(۲) را در کمین خود می‌بیند(۳)،

وَأَنَّا لَا نَدْرِىٓ أَشَرٌّ أُرِيدَ بِمَن فِى ٱلْأَرْضِ أَمْ أَرَادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَدًا﴿۱۰﴾

و ما [هنوز‌] نمی‌دانیم برای ساکنان زمین [با این همه بی‌توجهی‌] آیا شرّی مقدّر شده یا ‌صاحب‌اختیارشان هدایت و کمال آنان را خواسته است،

وَأَنَّا مِنَّا ٱلصَّـٰلِحُونَ وَمِنَّا دُونَ ذَٰلِكَ ۖ كُنَّا طَرَآئِقَ قِدَدًا﴿۱۱﴾

از میان ما [نیز‌] افرادی شایسته‌اند و افرادی ناشایسته؛ [ما‌] گروههایی به راههای گوناگون هستیم،

وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن نُّعْجِزَ ٱللَّهَ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَن نُّعْجِزَهُۥ هَرَبًا﴿۱۲﴾

و ما به خوبی آگاهیم که هرگز قادر نیستیم خدای را در زمین به تنگ آوریم و در برابر خدا هرگز راه گریزی نخواهیم داشت،

وَأَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا ٱلْهُدَىٰٓ ءَامَنَّا بِهِۦ ۖ فَمَن يُؤْمِنۢ بِرَبِّهِۦ فَلَا يَخَافُ بَخْسًا وَلَا رَهَقًا﴿۱۳﴾

و همین که [برنامه‌] هدایت(۱) را شنیدیم، به آن ایمان آوردیم؛ و هر که به ‌صاحب‌اختیار خویش ایمان آورد، از کاستی[ها] و ستم ترسی نخواهد داشت؛