إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ﴿۱۸﴾

[برای مبارزه با حق‌] اندیشه کرد و برنامه ریخت،

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ﴿۱۹﴾

نابود باد که چگونه [جسورانه‌] برنامه ریخت،

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ﴿۲۰﴾

باز هم نابود باد که چگونه برنامه ریخت،

ثُمَّ نَظَرَ﴿۲۱﴾

آنگاه نظری افکند، سپس چهره در هم کشید و ترش رویی کرد،

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ﴿۲۲﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

ثُمَّ أَدْبَرَ وَٱسْتَكْبَرَ﴿۲۳﴾

سپس اعراض و گردنکشی کرد و گفت: این [قرآن‌] جز جادویی نقل‌شده [از پیشینیان‌] و جز کلام بشر نیست.

فَقَالَ إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ﴿۲۴﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا قَوْلُ ٱلْبَشَرِ﴿۲۵﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

سَأُصْلِيهِ سَقَرَ﴿۲۶﴾

به زودی او را به دوزخ درآورم.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سَقَرُ﴿۲۷﴾

خبر نداری دوزخ چگونه است.

لَا تُبْقِى وَلَا تَذَرُ﴿۲۸﴾

[آتشی است که‌] نه باقی می‌گذارد و نه رها می‌سازد(۱)؛

لَوَّاحَةٌ لِّلْبَشَرِ﴿۲۹﴾

تغییردهنده پوست بدن است؛

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ﴿۳۰﴾

بَر آن نوزده [مأمور‌] قرار دارد(۱).

وَمَا جَعَلْنَآ أَصْحَـٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَـٰٓئِكَةً ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةً لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِيَسْتَيْقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ وَيَزْدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِيمَـٰنًا ۙ وَلَا يَرْتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ وَٱلْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌ وَٱلْكَـٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَـٰذَا مَثَلًا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهْدِى مَن يَشَآءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِىَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ﴿۳۱﴾

آن مأموران را از فرشتگان قرار دادیم و تعدادشان را به منظور آزمایش انکارورزان معین کردیم تا اهل‌کتاب مطمئن شوند و بر ایمان مؤمنان نیز افزوده شود و اهل‌کتاب و مؤمنان [در آن‌] تردید نکنند، و نیز بیماردلان و انکارورزان [به طعنه‌] اظهار نظر کنند که: خدا از این توصیف چه منظوری داشت؟ خدا این گونه هر که را بخواهد، گمراه می‌کند و هر که را بخواهد، هدایت می‌کند(۱)؛ و از [چگونگی‌] سپاهیان ‌صاحب‌اختیارت هیچ کس جز خودش آگاه نیست؛ و این [آیات‌] جز تذکاری برای بشر نیست.

كَلَّا وَٱلْقَمَرِ﴿۳۲﴾

هرگز [آیات قرآن کلام بشر نیست‌]؛ سوگند به ماه [تابان‌]،

وَٱلَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ﴿۳۳﴾

و سوگند به شب، چون آهنگ رفتن کند،

وَٱلصُّبْحِ إِذَآ أَسْفَرَ﴿۳۴﴾

و سوگند به بامداد، آنگاه که چهره گشاید،

إِنَّهَا لَإِحْدَى ٱلْكُبَرِ﴿۳۵﴾

که [آیات‌] قرآن یکی از پدیده‌های بزرگ است،

نَذِيرًا لِّلْبَشَرِ﴿۳۶﴾

هشداردهنده بشر،

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ﴿۳۷﴾

برای هر کس از شما که بخواهد [در راه حق‌] پیشی گیرد، یا بازایستد.

كُلُّ نَفْسٍۭ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ﴿۳۸﴾

هر کسی در گرو دستاورد خویش است،

إِلَّآ أَصْحَـٰبَ ٱلْيَمِينِ﴿۳۹﴾

مگر سعادتمندان؛

فِى جَنَّـٰتٍ يَتَسَآءَلُونَ﴿۴۰﴾

که در باغهایی از بهشت در مورد بزهکاران به گفتگو می‌نشینند که:

عَنِ ٱلْمُجْرِمِينَ﴿۴۱﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

مَا سَلَكَكُمْ فِى سَقَرَ﴿۴۲﴾

چه عاملی شما را به دوزخ کشاند؟

قَالُوا۟ لَمْ نَكُ مِنَ ٱلْمُصَلِّينَ﴿۴۳﴾

پاسخ می‌دهند: نمازگزار نبودیم،

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ ٱلْمِسْكِينَ﴿۴۴﴾

و بینوا را اطعام نمی‌کردیم،

وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلْخَآئِضِينَ﴿۴۵﴾

و با یاوه‌گویان هم آواز بودیم،

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ﴿۴۶﴾

و روز جزا را انکار می‌کردیم،

حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلْيَقِينُ﴿۴۷﴾

تا [امروز که‌] به یقین رسیدیم(۱).