لَا يَصْلَىٰهَآ إِلَّا ٱلْأَشْقَى﴿۱۵﴾

تنها [افراد‌] نگونبخت‌تر به آن درآیند،

ٱلَّذِى كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ﴿۱۶﴾

همان که [آیات خدا را‌] دروغ شمرد و روی برتافت(۱).

وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلْأَتْقَى﴿۱۷﴾

و [افراد‌] باپرواتر، از آتش برکنار خواهند ماند،

ٱلَّذِى يُؤْتِى مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ﴿۱۸﴾

همان که مالش را به منظور پیراسته شدن خویش می‌بخشد؛

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعْمَةٍ تُجْزَىٰٓ﴿۱۹﴾

در حالی که هیچ کس به گردن او حقّی مستلزم پاداش نداشته است.

إِلَّا ٱبْتِغَآءَ وَجْهِ رَبِّهِ ٱلْأَعْلَىٰ﴿۲۰﴾

تنها در طلب خشنودی ‌صاحب‌اختیار والاتر خویش می‌بخشد؛

وَلَسَوْفَ يَرْضَىٰ﴿۲۱﴾

و بی‌گمان [از لطف خدا‌] خشنود خواهد شد.

وَٱلضُّحَىٰ﴿۱﴾

سوگند به روز روشن(۱)،

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ﴿۲﴾

و سوگند به شب چون آرام گیرد،

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ﴿۳﴾

که ‌صاحب‌اختیارت تو را رها نکرده و بر تو خشم نگرفته است؛

وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ﴿۴﴾

و مسلّماً آخرت برای تو بهتر از دنیاست؛

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ﴿۵﴾

و به زودی ‌صاحب‌اختیارت به تو [نعمتها‌] می‌بخشد که خشنود شوی.

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَـَٔاوَىٰ﴿۶﴾

مگر نه اینکه خدا یتیمت یافت و پناه داد؛

وَوَجَدَكَ ضَآلًّا فَهَدَىٰ﴿۷﴾

و راه نایافته‌ات یافت(۱) و هدایت کرد؛

وَوَجَدَكَ عَآئِلًا فَأَغْنَىٰ﴿۸﴾

و تهی دستت یافت و بی‌نیاز نمود؟

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ﴿۹﴾

پس با یتیم خشونت مکن(۱)؛

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ﴿۱۰﴾

و سائل را مرَنجان؛

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ﴿۱۱﴾

و امّا از نعمت ‌صاحب‌اختیارت بازگو.

أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ﴿۱﴾

مگر نه اینکه صبر و تحملت را زیاد کردیم(۱)،

وَوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ﴿۲﴾

و بار گرانت را که بر پشت تو سنگینی می‌کرد، برگرفتیم،

ٱلَّذِىٓ أَنقَضَ ظَهْرَكَ﴿۳﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ﴿۴﴾

و آوازه‌ات را برایت بلند گرداندیم؟

فَإِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًا﴿۵﴾

پس مسلّماً از پی دشواری، آسانی است؛

إِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًا﴿۶﴾

[آری‌] مسلّماً از پی دشواری آسانی است.

فَإِذَا فَرَغْتَ فَٱنصَبْ﴿۷﴾

پس، هنگامی که [از هر کار‌] فراغت یافتی، [در کار دیگری‌] تلاش کن،

وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرْغَب﴿۸﴾

و به ‌صاحب‌اختیارت روی آر.