قُلْ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ﴿۱﴾

بگو، خدا یگانه است(۱)؛

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ﴿۲﴾

خدا بی‌نیاز و مرجع همه نیازمندان است(۱)؛

لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ﴿۳﴾

نزاده، و زاییده نشده است(۱)؛

وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدٌۢ﴿۴﴾

و [هرگز‌] همتایی نداشته است.

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلْفَلَقِ﴿۱﴾

بگو: به ‌صاحب‌اختیار سپیده‌دم پناه می‌برم،

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ﴿۲﴾

از گزند هرآنچه آفرید،

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ﴿۳﴾

و از گزند شب تار، آنگاه که تاریکی‌اش فراگیر شود،

وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَـٰتِ فِى ٱلْعُقَدِ﴿۴﴾

و از گزند سخن‌چینان(۱) در [هنگام‌] مشکلات(۲)؛

وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ﴿۵﴾

و از گزند حسود، آنگاه که حسد ورزد.

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ﴿۱﴾

بگو: پناه می‌برم به ‌صاحب‌اختیار مردم،

مَلِكِ ٱلنَّاسِ﴿۲﴾

فرمانروای مردم،

إِلَـٰهِ ٱلنَّاسِ﴿۳﴾

معبود مردم،

مِن شَرِّ ٱلْوَسْوَاسِ ٱلْخَنَّاسِ﴿۴﴾

از گزند وسوسه‌گر پنهان‌شونده و بازگردنده،

ٱلَّذِى يُوَسْوِسُ فِى صُدُورِ ٱلنَّاسِ﴿۵﴾

که در دلهای مردم وسوسه می‌کند(۱)،

مِنَ ٱلْجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ﴿۶﴾

[اعمّ‌] از جنّ و انس.