وَإِذْ قُلْنَا ٱدْخُلُوا۟ هَـٰذِهِ ٱلْقَرْيَةَ فَكُلُوا۟ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَٱدْخُلُوا۟ ٱلْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُوا۟ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَـٰيَـٰكُمْ ۚ وَسَنَزِيدُ ٱلْمُحْسِنِينَ﴿۵۸﴾

[به یاد آرید‌] آنگاه(۱) که گفتیم: به این شهر(۲) وارد شوید و از [نعمتهای‌] آن از هر جا که خواهید، فراوان و گوارا بخورید و با خضوع و فروتنی(۳) از دروازه وارد شوید و بگویید: [خدایا، درخواست ما‌] آمرزش است، تا گناهانتان را بیامرزیم؛ و [البته‌] بر [پاداش‌] نیکوکاران خواهیم افزود.

فَبَدَّلَ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ قَوْلًا غَيْرَ ٱلَّذِى قِيلَ لَهُمْ فَأَنزَلْنَا عَلَى ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ رِجْزًا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ بِمَا كَانُوا۟ يَفْسُقُونَ﴿۵۹﴾

ولی ستمگران سخنی به کار بردند غیر از آنچه که به آنان گفته شده بود(۱)؛ ما هم به کیفر انحرافشان، بلایی از آسمان بر ستمگران فرو فرستادیم.

۞ وَإِذِ ٱسْتَسْقَىٰ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِۦ فَقُلْنَا ٱضْرِب بِّعَصَاكَ ٱلْحَجَرَ ۖ فَٱنفَجَرَتْ مِنْهُ ٱثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۖ قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ ۖ كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ مِن رِّزْقِ ٱللَّهِ وَلَا تَعْثَوْا۟ فِى ٱلْأَرْضِ مُفْسِدِينَ﴿۶۰﴾

و چون [باز به صحرا رسیدند‌] موسی برای قومش جویای آب شد، به او گفتیم: چوبدست(۱) خود را بر آن سنگ بزن! آنگاه دوازده چشمه از آن جاری شد و هر تیره آبشخور خویش را شناخت؛ [به آنها خطاب کردیم:‌] از روزی الهی بخورید و بیاشامید و در زمین تبهکارانه سرکشی نکنید؛

وَإِذْ قُلْتُمْ يَـٰمُوسَىٰ لَن نَّصْبِرَ عَلَىٰ طَعَامٍ وَٰحِدٍ فَٱدْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنۢبِتُ ٱلْأَرْضُ مِنۢ بَقْلِهَا وَقِثَّآئِهَا وَفُومِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا ۖ قَالَ أَتَسْتَبْدِلُونَ ٱلَّذِى هُوَ أَدْنَىٰ بِٱلَّذِى هُوَ خَيْرٌ ۚ ٱهْبِطُوا۟ مِصْرًا فَإِنَّ لَكُم مَّا سَأَلْتُمْ ۗ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ ٱلذِّلَّةُ وَٱلْمَسْكَنَةُ وَبَآءُو بِغَضَبٍ مِّنَ ٱللَّهِ ۗ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا۟ يَكْفُرُونَ بِـَٔايَـٰتِ ٱللَّهِ وَيَقْتُلُونَ ٱلنَّبِيِّـۧنَ بِغَيْرِ ٱلْحَقِّ ۗ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوا۟ وَّكَانُوا۟ يَعْتَدُونَ﴿۶۱﴾

و آنگاه که گفتید: ای موسی(۱)، هرگز نمی‌توانیم با یک نوع غذا سر کنیم، از ‌صاحب‌اختیارت بخواه تا از روییدنی‌های زمین از [قبیل‌] سبزی، خیار، گندم، عدس و پیاز برای ما برویاند؛ [موسی‌] گفت: آیا خوراک پست‌تر را به غذای بهتری [که دارید‌] ترجیح می‌دهید؟ پس، [از زندگی آزاد در دامن طبیعت‌] به شهری منتقل شوید که هرچه درخواست کرده‌اید هست؛ [ولی باید مانند گذشته به خدمت دیگران تن دردهید‌] و [سرنوشت‌] ذلّت و درماندگی بر آنان مقرّر شد و به خشم خدا گرفتار شدند؛ زیرا که آیات خدا را انکار می‌کردند و پیامبران را به ناحق می‌کشتند؛ این به سبب نافرمانی و تجاوزشان بود.