صفحه ۴۳۰
لَقَدْ كَانَ لِسَبَإٍ فِى مَسْكَنِهِمْ ءَايَةٌ ۖ جَنَّتَانِ عَن يَمِينٍ وَشِمَالٍ ۖ كُلُوا۟ مِن رِّزْقِ رَبِّكُمْ وَٱشْكُرُوا۟ لَهُۥ ۚ بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَرَبٌّ غَفُورٌ﴿۱۵﴾
در محلّ سکونتِ [مردمِ] سبأ دو باغ [بزرگ] از سمت راست و چپ [قرار داشت] که نشانهای [از قدرت الهی] بود؛ [به آنان گفتیم:] از روزی صاحباختیارتان بخورید و شکرگزار او باشید؛ سرزمینی مصفّا [دارید] و صاحباختیاری آمرزگار.
فَأَعْرَضُوا۟ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ سَيْلَ ٱلْعَرِمِ وَبَدَّلْنَـٰهُم بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ ذَوَاتَىْ أُكُلٍ خَمْطٍ وَأَثْلٍ وَشَىْءٍ مِّن سِدْرٍ قَلِيلٍ﴿۱۶﴾
پس، [از سپاسگزاری] روی گرداندند، ما هم سیل ویرانگری را بر آنان فرستادیم که دو بوستانشان را به تلخستان و شوره گز و اندکی درختِ کنار بدل کردیم.
ذَٰلِكَ جَزَيْنَـٰهُم بِمَا كَفَرُوا۟ ۖ وَهَلْ نُجَـٰزِىٓ إِلَّا ٱلْكَفُورَ﴿۱۷﴾
به سزای ناسپاسیشان آنان را این [گونه] کیفر دادیم؛ آیا جز ناسپاسان را مجازات میکنیم؟
وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ ٱلْقُرَى ٱلَّتِى بَـٰرَكْنَا فِيهَا قُرًى ظَـٰهِرَةً وَقَدَّرْنَا فِيهَا ٱلسَّيْرَ ۖ سِيرُوا۟ فِيهَا لَيَالِىَ وَأَيَّامًا ءَامِنِينَ﴿۱۸﴾
میان آنان و شهرهایی که در آن برکت ایجاد کرده بودیم، آبادیهای پیوسته پدید آوردیم و سیر و سفر [آسان] را در [فواصل] آنها مقرّر داشته بودیم؛ [و گفتیم:] شب و روز بین آنها با امنیت سفر کنید.
فَقَالُوا۟ رَبَّنَا بَـٰعِدْ بَيْنَ أَسْفَارِنَا وَظَلَمُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ فَجَعَلْنَـٰهُمْ أَحَادِيثَ وَمَزَّقْنَـٰهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ ۚ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَـٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ﴿۱۹﴾
ولی [با ناسپاسی و به زبان حال] گفتند: صاحباختیارا، میان [سفرهای] ما فواصل بیشتری ایجاد کن، [تا بینوایان نتوانند همچون اغنیا به راحتی سفر کنند؛ و با این گفتار] بر خویش ستم کردند؛ ما هم به تمامی تار و مارشان کردیم، به گونهای که آنان را [موضوع] داستانها قرار دادیم؛ قطعاً در این [ماجرا] برای هر شکیبای سپاسگزار نشانههایی است.
وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُۥ فَٱتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقًا مِّنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ﴿۲۰﴾
ابلیس گمان خود را در مورد آنان به تحقّق رساند، و جز گروهی از مؤمنان همه او را پیروی کردند.
وَمَا كَانَ لَهُۥ عَلَيْهِم مِّن سُلْطَـٰنٍ إِلَّا لِنَعْلَمَ مَن يُؤْمِنُ بِٱلْـَٔاخِرَةِ مِمَّنْ هُوَ مِنْهَا فِى شَكٍّ ۗ وَرَبُّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ حَفِيظٌ﴿۲۱﴾
در صورتی که شیطان بر آنان سلطهای نداشت، [به اختیار خود پیرویاش کردند؛ پدیده اختیار را مقرّر نداشتیم] مگر برای اینکه کسی را که به آخرت باور دارد، از کسی که درباره آن در تردید است، بازشناسیم؛ که صاحباختیار تو بر هر چیز نگاهبان است.
قُلِ ٱدْعُوا۟ ٱلَّذِينَ زَعَمْتُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَلَا فِى ٱلْأَرْضِ وَمَا لَهُمْ فِيهِمَا مِن شِرْكٍ وَمَا لَهُۥ مِنْهُم مِّن ظَهِيرٍ﴿۲۲﴾
بگو: افرادی را که به جای خدا [معبود خود] تصوّر کردهاید، [بر حوایج خود] بخوانید؛ همسنگ ذرّهای در آسمانها و زمین اختیار ندارند؛ نه در [تدبیر] آسمان و زمین شرکتی دارند و نه از جانب آنان حمایتی برای خدا وجود دارد.
قرآن مبین · علیاکبر طاهری قزوینی · mobinquran.ir