وَلَا تَنفَعُ ٱلشَّفَـٰعَةُ عِندَهُۥٓ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُۥ ۚ حَتَّىٰٓ إِذَا فُزِّعَ عَن قُلُوبِهِمْ قَالُوا۟ مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ ۖ قَالُوا۟ ٱلْحَقَّ ۖ وَهُوَ ٱلْعَلِىُّ ٱلْكَبِيرُ﴿۲۳﴾

در برابر او شفاعت [و اِمدادهای غیبی فرشتگان(۱)‌] سودمند نیست، مگر برای کسی که خدا برای او اذن داده باشد؛ وقتی که اضطراب از قلوب فرشتگان فرو نشست، [به مقامهای بالاترشان(۲)‌] می‌گویند: ‌صاحب‌اختیارتان چه گفت؟ می‌گویند: [به‌] حق [دستور داد‌]، که والا و بزرگ است(۳).

۞ قُلْ مَن يَرْزُقُكُم مِّنَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۖ قُلِ ٱللَّهُ ۖ وَإِنَّآ أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَىٰ هُدًى أَوْ فِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ﴿۲۴﴾

بگو: چه کسی از آسمانها و زمین به شما روزی می‌دهد؟ [در مقابل سکوت یا مغلطه آنان‌] بگو: خدا، و مسلّماً [یکی از بین‌] ما و شما بر راه هدایت است، یا در گمراهی آشکار.

قُل لَّا تُسْـَٔلُونَ عَمَّآ أَجْرَمْنَا وَلَا نُسْـَٔلُ عَمَّا تَعْمَلُونَ﴿۲۵﴾

بگو: شما از جرایمی که ما مرتکب می‌شویم، بازخواست نمی‌شوید و ما هم در مورد عملکرد شما بازخواست نخواهیم شد(۱).

قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنَا رَبُّنَا ثُمَّ يَفْتَحُ بَيْنَنَا بِٱلْحَقِّ وَهُوَ ٱلْفَتَّاحُ ٱلْعَلِيمُ﴿۲۶﴾

و اضافه کن: ‌صاحب‌اختیارمان [روز رستاخیز‌] همه ما را گرد می‌آورد، آنگاه میان ما به حق داوری خواهد کرد، که او داور داناست.

قُلْ أَرُونِىَ ٱلَّذِينَ أَلْحَقْتُم بِهِۦ شُرَكَآءَ ۖ كَلَّا ۚ بَلْ هُوَ ٱللَّهُ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ﴿۲۷﴾

بگو: کسانی را که [در توان و تدبیر‌] با خدا شریک فرض کرده‌اید، به من نشان دهید [که آیا اختیار و تأثیری در جهان دارند‌]، هرگز! بلکه تنها اوست خدای فرا دست و فرزانه.

وَمَآ أَرْسَلْنَـٰكَ إِلَّا كَآفَّةً لِّلنَّاسِ بَشِيرًا وَنَذِيرًا وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ﴿۲۸﴾

تو را فقط به عنوان بشارت‌‌دهنده و هشداردهنده برای تمامی مردم(۱) فرستاده‌ایم(۲)، ولی بیشتر مردم نمی‌دانند.

وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا ٱلْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ﴿۲۹﴾

و می‌گویند: اگر راست می‌گویید، این وعده[ی رستاخیز‌] کی فرا می‌رسد؟!

قُل لَّكُم مِّيعَادُ يَوْمٍ لَّا تَسْتَـْٔخِرُونَ عَنْهُ سَاعَةً وَلَا تَسْتَقْدِمُونَ﴿۳۰﴾

بگو: [همین قدر بدانید که‌] میعاد شما روزی است که نه لحظه‌ای از آن به تأخیر افتید و نه به پیش.

وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَن نُّؤْمِنَ بِهَـٰذَا ٱلْقُرْءَانِ وَلَا بِٱلَّذِى بَيْنَ يَدَيْهِ ۗ وَلَوْ تَرَىٰٓ إِذِ ٱلظَّـٰلِمُونَ مَوْقُوفُونَ عِندَ رَبِّهِمْ يَرْجِعُ بَعْضُهُمْ إِلَىٰ بَعْضٍ ٱلْقَوْلَ يَقُولُ ٱلَّذِينَ ٱسْتُضْعِفُوا۟ لِلَّذِينَ ٱسْتَكْبَرُوا۟ لَوْلَآ أَنتُمْ لَكُنَّا مُؤْمِنِينَ﴿۳۱﴾

انکارورزان گفتند: ما این قرآن و [کتب‌] قبل از آن را هرگز باور نخواهیم داشت؛ کاش آنگاه که این ستمگران در پیشگاه ‌صاحب‌اختیارشان بازداشت می‌شوند، می‌دیدی که [چگونه‌] سخن یکدیگر را رد می‌کنند؛ آنان که [در دنیا‌] مقهور بوده‌اند، به سروری‌خواهان گویند: اگر شما نبودید، ما ایمان می‌آوردیم.