يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِذَا نُودِىَ لِلصَّلَوٰةِ مِن يَوْمِ ٱلْجُمُعَةِ فَٱسْعَوْا۟ إِلَىٰ ذِكْرِ ٱللَّهِ وَذَرُوا۟ ٱلْبَيْعَ ۚ ذَٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ﴿۹﴾

ای ایمان‌آوردگان، چون برای [اقامه‌] نماز جمعه(۱) ندا دردهند، به [نماز و‌] ذکر خدا بشتابید و داد و ستد را رها کنید؛ اگر بدانید، این به نفع شماست.

فَإِذَا قُضِيَتِ ٱلصَّلَوٰةُ فَٱنتَشِرُوا۟ فِى ٱلْأَرْضِ وَٱبْتَغُوا۟ مِن فَضْلِ ٱللَّهِ وَٱذْكُرُوا۟ ٱللَّهَ كَثِيرًا لَّعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ﴿۱۰﴾

پس آنگاه که نماز پایان یافت، به طلب روزی - از افزون‌بخشی خدا - در زمین پراکنده شوید و خدا را بسیار یاد کنید، بسا که رستگار شوید.

وَإِذَا رَأَوْا۟ تِجَـٰرَةً أَوْ لَهْوًا ٱنفَضُّوٓا۟ إِلَيْهَا وَتَرَكُوكَ قَآئِمًا ۚ قُلْ مَا عِندَ ٱللَّهِ خَيْرٌ مِّنَ ٱللَّهْوِ وَمِنَ ٱلتِّجَـٰرَةِ ۚ وَٱللَّهُ خَيْرُ ٱلرَّٰزِقِينَ﴿۱۱﴾

[پاره‌ای از مردم‌] چون داد و ستد یا سرگرمی ای مشاهده کنند، [تجمّع خود را رها کرده‌] به سوی آن(۱) متفرّق می‌شوند و تو را [در حال خطبه‌] ایستاده، رها می‌کنند؛ بگو: پاداشی که نزد خداست، بهتر از سرگرمی و داد و ستد است؛ و خدا بهترین روزی‌‌دهندگان است.

إِذَا جَآءَكَ ٱلْمُنَـٰفِقُونَ قَالُوا۟ نَشْهَدُ إِنَّكَ لَرَسُولُ ٱللَّهِ ۗ وَٱللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّكَ لَرَسُولُهُۥ وَٱللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّ ٱلْمُنَـٰفِقِينَ لَكَـٰذِبُونَ﴿۱﴾

چون دورویان نزد تو آیند، می‌گویند: تصدیق می‌کنیم که تو واقعاً رسول خدا هستی؛ [فریب مخور‌] خدا می‌داند که تو رسولش هستی و گواهی می‌دهد که مردمِ دوچهره دروغ‌پردازند.

ٱتَّخَذُوٓا۟ أَيْمَـٰنَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا۟ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِ ۚ إِنَّهُمْ سَآءَ مَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۲﴾

سوگندهای خویش را سپری قرار داده‌اند(۱) [برای پوشش نیاتشان‌] و [مردم را‌] از راه خدا بازداشتند(۲)؛ به راستی رفتار زشتی دارند.

ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ ءَامَنُوا۟ ثُمَّ كَفَرُوا۟ فَطُبِعَ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَا يَفْقَهُونَ﴿۳﴾

این، به خاطر آن است که ابتدا ایمان آوردند و سپس [در نهان‌] انکار کردند(۱)؛ لذا بر دلهایشان مهر [غفلت‌] زده شد(۲)، از این روی [حقیقت را‌] درنمی‌یابند.

۞ وَإِذَا رَأَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ أَجْسَامُهُمْ ۖ وَإِن يَقُولُوا۟ تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْ ۖ كَأَنَّهُمْ خُشُبٌ مُّسَنَّدَةٌ ۖ يَحْسَبُونَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْ ۚ هُمُ ٱلْعَدُوُّ فَٱحْذَرْهُمْ ۚ قَـٰتَلَهُمُ ٱللَّهُ ۖ أَنَّىٰ يُؤْفَكُونَ﴿۴﴾

هنگامی که آنان را مشاهده کنی، آراستگی ظاهرشان تو را به شگفت آورد؛ و اگر سخنی را آغاز کنند، به گفتارشان گوش فرا می‌دهی؛ و[لی‌] آنان [به لحاظ خالی بودن از روح توکّل و ایمان‌] همچون چوب‌های(۱) خشکی بر دیوارند؛ هر صدایی را علیه خویش می‌پندارند؛ آنان دشمنند، پس از آنان برحذر باش؛ خدا بکشدشان، چگونه [از حق‌] بازگردانده می‌شوند؟!