وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا۟ يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ لَوَّوْا۟ رُءُوسَهُمْ وَرَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَهُم مُّسْتَكْبِرُونَ﴿۵﴾

چون به آنان توصیه می‌شود: بیایید تا رسول خدا برای شما آمرزش طلبد، سرهای خود را [با بی‌اعتنایی‌] می‌گردانند ومشاهده می‌کنی که با تکبّر [از حق‌] روی برمی‌تابند.

سَوَآءٌ عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَن يَغْفِرَ ٱللَّهُ لَهُمْ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَهْدِى ٱلْقَوْمَ ٱلْفَـٰسِقِينَ﴿۶﴾

برای آنان یکسان است که برایشان آمرزش بخواهی(۱) یا نخواهی؛ هرگز خدا آنان را نخواهد بخشید(۲)؛ که خدا منحرفان را هدایت نخواهد کرد.

هُمُ ٱلَّذِينَ يَقُولُونَ لَا تُنفِقُوا۟ عَلَىٰ مَنْ عِندَ رَسُولِ ٱللَّهِ حَتَّىٰ يَنفَضُّوا۟ ۗ وَلِلَّهِ خَزَآئِنُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَلَـٰكِنَّ ٱلْمُنَـٰفِقِينَ لَا يَفْقَهُونَ﴿۷﴾

آنان همان کسانی‌اند که می‌گویند: به افرادی که گِرد رسول خدا هستند، انفاق نکنید تا [از اطرافش‌] پراکنده شوند؛ در حالی که خزاین آسمانها و زمین در اختیار خداست، ولی دورویان درنمی‌یابند.

يَقُولُونَ لَئِن رَّجَعْنَآ إِلَى ٱلْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ ٱلْأَعَزُّ مِنْهَا ٱلْأَذَلَّ ۚ وَلِلَّهِ ٱلْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِۦ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَـٰكِنَّ ٱلْمُنَـٰفِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ﴿۸﴾

می‌گویند: چون به مدینه بازگشتیم، عزیزتران، ذلیل تران را از آنجا اخراج خواهند کرد(۱)؛ در حالی که عزّت، خاصّ خدا و رسولش و مؤمنان است، ولی دورویان نمی‌دانند.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لَا تُلْهِكُمْ أَمْوَٰلُكُمْ وَلَآ أَوْلَـٰدُكُمْ عَن ذِكْرِ ٱللَّهِ ۚ وَمَن يَفْعَلْ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْخَـٰسِرُونَ﴿۹﴾

ای ایمان‌آوردگان(۱)، اموال و فرزندانتان شما را از یاد خدا غافل نکند(۲)؛ و آنان که چنین کنند، زیانکارند.

وَأَنفِقُوا۟ مِن مَّا رَزَقْنَـٰكُم مِّن قَبْلِ أَن يَأْتِىَ أَحَدَكُمُ ٱلْمَوْتُ فَيَقُولَ رَبِّ لَوْلَآ أَخَّرْتَنِىٓ إِلَىٰٓ أَجَلٍ قَرِيبٍ فَأَصَّدَّقَ وَأَكُن مِّنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ﴿۱۰﴾

از آنچه روزی شما کرده‌ایم انفاق کنید، قبل از آنکه مرگ به سراغ یکی از شما آید و [با افسوس‌] گوید: ‌صاحب‌اختیارا، چرا کمی مهلتم ندادی، تا با انفاق خود فرد شایسته‌ای باشم(۱)؟

وَلَن يُؤَخِّرَ ٱللَّهُ نَفْسًا إِذَا جَآءَ أَجَلُهَا ۚ وَٱللَّهُ خَبِيرٌۢ بِمَا تَعْمَلُونَ﴿۱۱﴾

و خدا به هنگام فرارسیدن اجل، هرگز کسی را مهلت نمی‌دهد(۱)؛ و از رفتار شما آگاه است.